non tarnen profecto plane nihil est, nec proinde a nihilo esse potest;
b) qua ens in se — per extensa, realitas actualis corporis (d. h. transzendent) ;
c) qua ens in se secundum existentiam possibilem essentiamque (repraesentatam) perceptum; die existentia = realitas objectiva idea, d. h. objizierte realitas formalis (perceptionis);
d) qua perceptum gehört auch realitas objectiva in gewisser Weise zu a) realitas actualis ideae, zum totum der idea!
So der volle Begriff der idea. Beispiel: idea Dei.
(41)13 Plus profecto realitatis objectivae in se habet, quam illae per quas finitae substantiae exhibentur. Idea Dei plus realitatis habet secundum realitatem objectivam, daher gehört zur idea zugleich, die besitzt realitas actualis, quae mutuatur a cogitatione mea, das totum der idea.
Quod plus realitatis habet, magis perfectum est. Hoc non potest esse ab eo quod minus. Sofern aber etwas ens, muß es seine realitas erhalten a causa. Lumine naturali manifestus: tantumdem ad minimum esse debere in causa efficiente et totali, quantum in ejusdem causae effectu.
Das gilt nicht nur von der realitas actualis, sondern auch von der realitas objectiva. Iis ist verkehrt zu meinen, die idea bedürfe nur der realitas actualis, die sie ex se qua percipere exigat, »daß sie im Bewußtsein wirklich ist«. Weil sie Vorstellung von Vorgestelltem ist, verbürgt sie zugleich fur ihr eigenes Idea-sein eine solche realitas actualis als causa, die zum mindesten der realitas entspricht, die sie als objiciens dem Vor stellen entgegenstellt. Daß eine idea, qua perceptum, dieses oder jenes Seiende vorstellt, hoc profecto habere debet ab aliqua causa in qua tantumdem sit ad minimum realitatis formalis quantum ipsa continet objectivae.14
Causa idearum secundum realitatem formalem et objectivam hat den modus essendi formalis. Obzwar, quamvis forte una idea ex alia nasci possit, so doch kein regressus in infinitum, sondern
13 [Adam-Tannery],
14 42 fin. [Adam-Tannery]